'' Nτήλινγκ '' θεατρική εγκατάσταση στο Βυρσοδεψείο

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

ΙΔΕΑ, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ, ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ, ΗΧΗΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ: Μιχάλης Πανάδης

ΣΚΗΝΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ – ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Μαργαρίτα Πέτροβα

ΜΑΣΚΕΣ: Ιωάννης Κοττίδης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Ρού Ζάννου

ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Νατάσα Παπανδρέου

ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΥ: Χρυσάνθη Νίκα

ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Blonde Productions

ΠΑΙΖΟΥΝ: Γιάννης Παπαϊωάννου, Δανάη Παπουτσή

Δανειζόμενοι τα πρόσωπα από το έργο του Bernard Marie Koltes και την έννοια του εμπορίου στη δυτική κοινωνία, ως φορείς και αρχέτυπα, στήνουμε έναν οριακά ''πλατωνικό'' διάλογο, διαπραγματευόμενοι κάποια κομβικά δίπολα που καθορίζουν την καθημερινότητα του σύγχρονου ανθρώπου. Η σκηνή μετατρέπεται σε ένα δημόσιο εξομολογητήριο. Όσο αμφίβολη είναι η αμαρτία, άλλο τόσο αμφίβολη είναι και η άφεση...Ένας Ντήλερ κι ένας Πελάτης συναντιούνται σε έναν απροδιόριστο χώρο για να διαπραγματευτούν τη δυνατότητα πώλησης και αγοράς ενός Αγαθού που δεν κατονομάζεται. Με μοναδικό όπλο τον Λόγο τους – που δεν είναι πιο αδύναμος από ένα μαχαίρι ή από ένα περίστροφο – σχεδιάζουν και εκτελούν μια ιδιότυπη και απρόβλεπτη μονομαχία. Οι όροι της είναι μάλλον θολοί και αμφίσημοι. Οι ρόλοι του νικητή και του ηττημένου εναλλάσσονται διαρκώς κάτω από το πρίσμα του φόβου και της αβεβαιότητας που δεν επιτρέπουν την οριστική ρήξη ή την οριστική συμφιλίωση. Κι όταν τελικά υποχρεώνονται να αποφασίσουν και να επιλέξουν τη λήξη της μονομαχίας, αδυνατούν να θυμηθούν την αιτία που την προκάλεσε.

foto: Ρου Ζάννου

foto: Ρου Ζάννου

on the road art exhibition galeria sarande

 Αυτή η έκθεση μπορεί να θεωρηθεί ως κατά μήκος του ταξιδιού, μια adyssey, χαρακτηρίζεται από μια πληθώρα εκδηλώσεων. Είναι ταυτισμένη με το στόχο της να παρέχει τις Πεσσών στις οποίες μια γέφυρα θα κατασκευαστεί για τις πολλές που θα συνδέσετε, χωρίς διακοπή, τις όχθες του ποταμού του πολιτισμού. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από τις τέχνες. Ο σκοπός αυτής της έκθεσης είναι να φέρει σε επαφή διαφορετικούς πολιτισμούς και αισθητικά ισχυρό resuit. Καθηγητές, μαθητές και απόφοιτοι ενεργό συμμετάσχετε σε αυτήν την έκθεση, προκειμένου να μιλήσουν κοινό, χωρίς περιθώρια γλώσσα της τέχνης. Κάποιοι χρησιμοποιούν την εμπειρία τους, μερικά εκφραστούν μέσα από την ειλικρίνεια τους, η οποία κατά καιρούς συνορεύει με την αφελή, ενώ άλλοι ακόμα, ασχολούνται με ευγένεια και ευαισθησία. Οι τρόποι με τους οποίους όλα τα έργα τέχνης που συμμετέχουν στην έκθεση αυτή περιλαμβάνει ένα παζλ.Το δυνατό του εορτασμού TIS. Όπως μια ατμομηχανή, θα επιδιώξει να διαδώσει το σύνθημα της διαχρονικά, σε όλη πολλές πόλεις στην Ευρώπη και πέραν αυτής. Ο κινητήρας του δεν θα πάψει να add'cars κατά μήκος των διαδρομών του ταξιδιού του, καθώς εξαπλώνεται η λέξη του πολιτισμού και προσφέρει οξυγόνο στη ζωή.

Beskida Κράγια, καλλιτέχνης, επιμελητής της έκθεσης '' στο δρόμο ''.

Αλέξανδρος Βουτσάς, Δημήτρης Λάμπρου

Δημήτρης Λάμπρου

Γιώργος Λαζόγκας

Βιργινία Μασρτογιαννάκη, Μαργαρίτα Πέτροβα

Μπεσκίντα Κράνια

Μαργαρίτα Πέτροβα

Μαργαρίτα Πέτροβα

Πάνος Χαραλάμπους

Νατάσσα Μπίζα

artjournal-ισμός: Άρτεμις Ποταμιάνου '' «….είναι πολύ δύσκολο να είσαι πρώτα από όλα γυναίκα εικαστικός γιατί αυτόματα σε οδηγεί να πάρεις κάποιες δύσκολες αποφάσεις.»

Με την Άρτεμις βρεθήκαμε στην γκαλερί  Έκφραση – Γιάννα Γραμματοπούλου όπου παρουσίασε την 17^η ατομική της έκθεση με τίτλο  «η εξέλιξη της τέχνης».  Μιλήσαμε για την έκθεσή της, την art athina και το Platform Project @ Art Athina 2014 που επιμελείται , την αγορά της τέχνης σήμερα και  τον ρόλο της ως εικαστικός και επιμελήτρια.

Της Μαργαρίτας Πέτροβα

Στην γκαλερί ''Έκφραση'' η Άρτεμις Ποταμιάνου με την Μαργαρίτα Πέτροβα.

1.H "Η Εξέλιξη της Τέχνης" πρόκειται για μία εγκατάσταση όπου αναπαρίσταται ένας χάρτης-διάγραμμα, ανάλογος με αυτούς που χρησιμοποιούνται στα μουσεία φυσικής ιστορίας για την κατανόηση της φυσικής εξέλιξης των ειδών. Η εγκατάσταση αποτελείται από διάσημα  ζωγραφικά έργα που μιλούν για την δική τους σχέση και εξέλιξ1.H "Η Εξέλιξη της Τέχνης" πρόκειται για μία εγκατάσταση όπου αναπαρίσταται ένας χάρτης-διάγραμμα, ανάλογος με αυτούς που χρησιμοποιούνται στα μουσεία φυσικής ιστορίας για την κατανόηση της φυσικής εξέλιξης των ειδών. Η εγκατάσταση αποτελείται από διάσημα ζωγραφικά έργα που μιλούν για την δική τους σχέση και εξέλιξη. Μίλησέ μας για την ιδέα του έργου.

H παρούσα εγκατάσταση Η Εξέλιξη της Τέχνης, που αποτελείται από 21 έργα και προσπαθεί να συνδέσει το βιβλίο του Δαρβίνου, Η Καταγωγή των Ειδών, με την ιστορία της τέχνης. Ξεκίνησα από ένα προσωπικό βίωμα, ένα έργο που είχα δημιουργήσει το 2008 και ένα έργο που μου είχε χαρίσει ο Joseph Kosuth που αποτελούν την αρχή και το τέλος της πορείας που καταγράφεται στην εγκατάσταση αυτή. Με αυτό τον τρόπο διαμορφώνεται μέσα στην εγκατάσταση ένας χάρτης-διάγραμμα, ανάλογος με αυτούς που χρησιμοποιούνται στα μουσεία φυσικής ιστορίας για την κατανόηση της φυσικής εξέλιξης των ειδών. Εδώ όμως τη θέση των ειδών παίρνουν έργα τέχνης καλλιτεχνών που υπήρξαν πηγή έμπνευσης για μετέπειτα έργα άλλων γνωστών εικαστικών που με τη σειρά τους δημιουργούν καινούργιες πορείες και ετεροαναφορές.

Η εγκατάσταση απομυθοποιεί την ιδέα ενός πρωτεϊκού δημιουργού, δείχνει τους τρόπους επηρεασμού και εξέλιξης των έργων τέχνης.

 2. Στον κάτω όροφο της γκαλερί βρίσκεται ένα έργο- εγκατάσταση που επικοινωνεί με το πάνω. Ποια είναι η διασύνδεσή τους;

Οι κενές κορνίζες συμβολίζουν όλα αυτά τα έργα τέχνης που δεν πέρασαν στην επίσημη ιστορία αλλά με τον τρόπο τους συνέφεραν στην εξέλιξη της,  δημιουργούν μια κολώνα που στηρίζει κυριολεκτικά το πάνω όροφο που στεγάζει το οικοδόμημα της «υψηλής τέχνης». Αποτελεί ένα «μνημείο» στους αφανείς ήρωες που είναι οι άσημοι καλλιτέχνες.

3. Εκτός από την ατομική σου έκθεση αυτό τον καιρό ετοιμάζεσαι και για την φετινή art athina. Τι να περιμένει το κοινό να δει φέτος;


 Η φετινή Art Athina έχει ένα πλούσιο παράλληλο πρόγραμμα που σίγουρα δεν πρέπει να χάσει κανένας θεατής. Τα μέρη της Art Athina που οργανώνω και επιμελούμαι είναι το Platforms Project @ Art Athina 2014, ένα πρόγραμμα που σκοπό εχει να χαρτογραφήσει την εικαστική δράση όπως αυτή παράγεται μέσα στα πλαίσια ομαδικών πρωτοβουλιών καλλιτεχνών και το Art Athina Contemporaries που φέτος έχει τίτλο Statement Made και επιχειρεί μια αποτύπωση της σύγχρονης εικαστικής σκηνής όπως αυτή διαμορφώνεται σε ενεστώτα χρόνο.

Στο  Platform Project @ Art Athina 2014 θα παρουσιαστούν 47 πολύ σημαντικές πλατφόρμες από 18 χώρες ενώ ο αριθμός των καλλιτεχνών που θα εμπλακούν θα ξεπεράσει κατά πολύ τον ήδη εντυπωσιακό περσινό αριθμό. Μέσα στα πλαίσια του Platform Project @ Art Athina 2014 θα υπάρχουν κάποια αφιερώματα για τις  πλατφόρμες των Βαλκανίων και του Καναδά που θα πλαισιωθούν με μια σειρά ομιλιών για την τέχνη στις περιοχές αυτές και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Στο Statement Made από την άλλη, μεταφέρονται οι προβληματικές των εικαστικών οι οποίοι μέσω των έργων τους αρθρώνουν κι αναζητούν δηλώσεις που περιγράφουν και σχολιάζουν την σύγχρονη πραγματικότητα. Οι καλλιτέχνες που παίρνουν μέρος στην έκθεση προέρχονται από τις συμμετέχουσες  γκαλερί στο βασικό πρόγραμμα της Art Athina.

4. Η art athina είναι κατά κύριο λόγο μια εμπορική έκθεση. Στις μέρες μας το φιλότεχνο κοινό αγοράζει έργα; Πως κινείται η αγορά της τέχνης σήμερα;

Δεν νομίζω ότι είμαι η πιο αρμόδια για να απαντήσω αυτή την ερώτηση αλλά από αυτά που μαθαίνω από διάφορες γκαλερί, το κλίμα έχει αρχίσει σιγά σιγά να αλλάζει και να γίνονται περισσότερες αγορές έργων τέχνης . Δεν μπορώ λοιπόν από το να είμαι αισιόδοξη για το μέλλον αλλά και για την Art Athina. Όμως η Art Athina είναι κάτι περισσότερο από μια εμπορική έκθεση. Είναι ένας θεσμός που δίνει το έδαφος για συνάντηση όλων των σκηνών της σύγχρονης τέχνης. Σε κανένα άλλο event στην Ελλάδα δεν συμμετέχουν γκαλερί, πλατφόρμες και φορείς στον ίδιο χώρο, δίνοντας την δυνατότητα να αρθρωθεί ένας διάλογος πάνω στην τέχνη. 

5. Είσαι από τους πρώτους καλλιτέχνες που ασχολήθηκαν παράλληλα με την επιμέλεια εκθέσεων. Και αυτό σε πολύ νεαρή ηλικία. Πόσο δύσκολες ήταν οι συνθήκες για μια γυναίκα εικαστικό να ανταπεξέλθει σε κάτι τέτοιο;

Δυστυχώς ήταν και είναι πολύ δύσκολο να είσαι πρώτα από όλα γυναίκα εικαστικός γιατί αυτόματα σε οδηγεί να πάρεις κάποιες  δύσκολες αποφάσεις. Την εποχή που ξεκίνησα το να έχεις και άλλη μια ιδιότητα όπως είχα εγώ του επιμελητή έκανε ακόμα πιο ασαφές το τι πρεσβεύω. Όλο τα εικαστικό μου έργο έχει να κάνει με την θέαση του καλλιτεχνικού αντικειμένου και τους μηχανισμούς πίσω από την τέχνη οπότε για μένα ήταν φυσική εξέλιξη να ασχοληθώ με τις επιμέλειες . Όμως όταν ξεκινούσα πολλοί ήταν αυτοί που μου έλεγαν ότι πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στα δυο. Τώρα τα πράγματα είναι πολύ ποιο εύκολα για τους εικαστικούς και ίσως είναι δύσκολο να καταλάβει κάνεις  πως ήταν η κατάσταση 10 χρόνια πριν όταν ζούμε σε μια εποχή που οι περισσότεροι νέοι εικαστικοί έχουν κάνει κάποια επιμέλεια. Ευτυχώς έχουν αλλάξει πολύ οι συνθήκες και έχουν ανοίξει πολλές πόρτες που κάποτε ήταν κλειστές…

Η Άρτεμις  Ποταμιάνου έχει παρουσιάσει το εικαστικό της έργο  σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα, την Νέα Υόρκη, την Αγγλία, την Μόσχα, το Άμστερνταμ, το Τελ Αβίβ.  Έχει εκθέσει σε χώρους όπως: MAC -Midlands Art Center (Μπέρμινγκχαμ, Αγγλία), Borough Museum & Art Gallery (Νιούκαστλ, Αγγλία), Sotheby’s Amsterdam, Sotheby’s Tel Aviv, Sotheby’s Moscow, Change & Partner Contemporary Art Gallery (Ρώμη), Colesman Project Space (Λονδίνο), Real Gallery (Νέα Υόρκη), Hellenic Centre (Λονδίνο), Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης, Ελληνοαμερικανική Ένωση (Αθήνα), 1η Μπιενάλε Θεσσαλονίκης, 3η Μπιενάλε Αθήνας, Open 2012(Βενετία), Tensta Kulturhus (Στοκχόλμη)κ. α. 

Lustspiel, '' Η εμμένεια των αντικειμένων '' Art Athina 2014

μέλη των Lustspiel:  

Κλειώ Βάττη

Εύη Καραϊοσηφόγλου 

Δημήτρης Λάμπρου

Ελεάννα Μαρτίνου

Λαμπρινή Μάρκου

Βιργινία Μαστρογιαννάκη

Νατάσα Μπίζα

Μαργαρίτα Πέτροβα

Κλειώ Βάττη, Εύη Καραϊοσηφόγλου 

Δημήτρης Λάμπρου

Βιργινία Μαστρογιαννάκη

1η παρουσίαση της ομάδας Lustspiel, Art Athina 2014

Δεν αρκεί οπότε ν 'αντικρίζουμε τον κόσμο με αντικειμενικό τρόπο, διότι αυτή η αντικειμενικότητα είναι διττή: αν τη κοιτάξουμε από την πλευρά της συνήθειας, είναι συντηρητική. Η συντηρητική άποψη είναι στατική αφού γεννά μία συνήθεια που αναγκάζεται να μας κρύψει τα στοιχεία μεταμορφώσεων. Κάθε μεταμόρφωση είναι έκπληξη. Ποια στάση οπότε πρέπει να υιοθετήσουμε για να νιώσουμε τις εκπλήξεις του αντικειμενικού κόσμου? Μονο όταν αισθανθούμε ΟΛΗ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ αντικειμενικού κόσμ ου, μόνον όταν εμπνευσθεί, θα καταλάβει και θα αισθανθεί την τεράστια, την ωμή αντίφαση που αντιτάσσει επιθυμία και κοινωνικό χρέος. Έτσι ανάμεσα στους νόμους που υπάρχουν είτε αυτοί είναι κοινωνικοί, είτε νόμοι των ήχων και των χρωμάτων, η γνώση αυτών των νόμων είναι απαραίτητη σε όσους θέλουν να μεταβάλουν την ύλη, είτε αυτή είναι μάρμαρο, είτε είναι χρώμα, είτε η ίδια η κοινωνία

Ο «αντικειμενισμός» σε τελευταία ανάλυση, δικαιολογεί την θέση του Monod - Herzen, οι μορφολογικές μελέτες του οποίου αποτέλεσαν ένα από τα πλέον συνταρακτικά επιστημονικά γεγονότα. Πρέπει να διαμμορφώνουμε την λογική με τον ίδιο τρόπο που πρέπει να διαμορφώνουμε την εμπειρία λέει ο Bachelard. Από ένα επιστημονικό πνεύμα, εν προκειμένω από την αισθητική, φτάνουμε «στην αναδιευθέτηση της γνώσης, στη διερεύνηση των πλαισίων της γνώσης». Σκεφτόμαστε την εμπειρία ως αναδιευθέτηση της κοινής πρώτης ψευδαίσθησης (Bachelard). Η ψευδαίσθηση ήταν ο υποκειμενισμός. Η σημασία του πράγματος στην τέχνη δεν βρίσκει την δικαίωσή της μόνο στις εργασίες μερικών καλλιτεχνών ή σ'ένα φιλοσοφικό ρεύμα, ιδωμένο στη γενετικότητά του, αλλά επίσης και στους αισθητικούς. Ο Sourian, ο Focillon, ο Feldman, ο Maritain απαιτούν επιστροφή στο αντικείμενο, επιστροφή στη πραγματικότητα. Στο χέρι μας είναι αυτό να μη μεταφραστεί σε φασιστική γλώσσα. Η πραγματικότητα - σημείο Των καιρών ΤΟ Αντικείμενο - σημείο της πραγματικότητας στον κόσμο της τέχνης. Aπό το κείμενο θεωρητικής υποστήριξης της επιμελητικής πρότασης. Δημήτρης Λάμπρου, Μαργαρίτα Πέτροβα, Ιουλιάννα Ευθυμίου.

Λαμπρινή Μάρκου

Βιργινία Μαστρογιαννάκη,  Νατάσα Μπίζα

Μαργαρίτα Πέτροβα

Κλειώ Βάττη

Εύη Καραϊοσηφόγλου Μαργαρίτα Πέτροβα Λαμπρινή Μάρκου

Δημήτρης Λάμπρου, Μαργαρίτα Πέτροβα

Βιργινία Μαστρογιαννάκη, Μαργαρίτα Πέτροβα, Ευθύμης Λαζόγκας, Λίμπερτυ Πέτερσον, Δημήτρης Λάμπρου, Λαμπρινή Μάρκου

Δημήτρης Λάμπρου, Τάκης Κουμπής, Μαργαρίτα Πέτροβα, Λαμπρινή Μάρκου

επιμέλεια: Δημήτρης Λάμπρου, Μαργαρίτα Πέτροβα, Ιουλιάννα Ευθυμίου

Κωνσταντίνος Πάτσιος: ” Ένα σημαντικό στοιχείο που υπάρχει για μένα στο τρόπο που αντιλαμβάνομαι τη τέχνη είναι το χιούμορ ,ένα εργαλείο για να αντιμετωπίσουμε με ελπίδα όλο το σκοτεινό φορτίο της ύπαρξης.” Της Μαργαρίτας Πέτροβα

Κωνσταντίνος Πάτσιος:
” Ένα σημαντικό στοιχείο που υπάρχει για μένα στο τρόπο που αντιλαμβάνομαι τη τέχνη είναι το χιούμορ ,ένα εργαλείο για να αντιμετωπίσουμε με ελπίδα όλο το σκοτεινό φορτίο της ύπαρξης.”
Της Μαργαρίτας Πέτροβα

ο Κωνσταντίνος Πάτσιος με την Μαργαρίτα Πέτροβα στην γκαλερί chepart στο Χαλάνδρι.

Η εικαστική δουλειά σου ‘’φλερτάρει’’ κυρίως με την εννοιολογική τέχνη και την pop art. 

H δουλειά μου συνθέτει διάφορους ζωγραφικούς ιδιωματισμούς από την εννοιολογική τέχνη μέχρι την pop art και τον εξπρεσιονισμό. Με ενδιαφέρει η σύνθεση ετερόκλητων στοιχείων, γι αυτό και χρησιμοποιώ μια μεγάλη ποικιλία υλικών για να εκφραστώ ,από μακροσκελείς εγκαταστάσεις μέχρι κολάζ και φωτογραφία. Η τέχνη για μένα και ιδίως τα εικαστικά, περιγράφουν όλο εκείνο το κομμάτι της ύπαρξης που δε μπορεί να προσδιοριστεί παρά μόνα μέσα από την ελευθερία της καλλιτεχνικής απεικόνισης. Σκέφτομαι ότι εντός μας και εκτός ,θα υπάρχει πάντα ένας ψυχρός πόλεμος, η εικόνα όμως ενός εικαστικού μπορεί να συνθέσει τις πιο μεγάλες αντιφάσεις.

Οι εικόνες που δημιουργείς μέσα από την απλοϊκότητα τους υποβόσκουν μια έντονη πολιτική κριτική και διάθεση ειρωνείας. Τι είναι αυτό που σε ενδιαφέρει να σχολιάσεις;

Η διαδικασία που ακολουθώ για να εκφραστώ θα τη περιέγραφα σα τη " μέθοδο του τυφλού ". Δε σχολιάζω κάτι συνειδητά απλά το κάνω ,ακολουθώντας μια αυτόματη γραφή. Αν γίνω ξαφνικά θεατής του έργου μου , θα έλεγα ότι μαζεύω τα ίχνη ενός πολιτισμού και τα μετουσιώνω σε μια νέα κατάσταση σίγουρα πιο ενδιαφέρουσα. Νομίζω ότι προσπαθώ να δομήσω έναν εικαστικό λόγο που εμπερικλείει τα αναπάντητα ,τα παράλογα και όλα εκείνα που δε μπορώ να διαπραγματευτώ. Ένα σημαντικό στοιχείο που υπάρχει για μένα στο τρόπο που αντιλαμβάνομαι τη τέχνη είναι το χιούμορ ,ένα εργαλείο για να αντιμετωπίσουμε με ελπίδα όλο το σκοτεινό φορτίο της ύπαρξης.

Πως επηρεάζει η σημερινή κρίση τον πολιτισμό;

Η σημερινή κρίση σίγουρα επηρεάζει τον πολιτισμό σε οικονομικό επίπεδο. Μειώνεται ο προϋπολογισμός για τις τέχνες ,αλλά και το ενδιαφέρον του κόσμου που είναι εγκλωβισμένος σε διάφορα οικονομικά προβλήματα. Η κρίση απομακρύνει τον Έλληνα από την τέχνη ,αλλά κάποια στιγμή η ροή της οικονομίας θα αντιστραφεί και θα αρχίσει η ανάπτυξη. Από την άλλη σε πνευματικό επίπεδο μια κρίση πάντα θα είναι μια καλή αφορμή για να γεννηθούν ιδέες ,εικόνες και όλα τα παράγωγα του ανθρώπινου πολιτισμού, εξάλλου ο ανθρώπινος πόνος παρά η ευμάρεια συνυπέγραψε τα μεγαλύτερα έργα τέχνης.

Η καλλιτεχνική δημιουργία και έκφραση πως μπορεί να βοηθήσει στην υπέρβαση της κρίσης;

Η τέχνη δε ξέρω αν μπορεί να βοηθήσει στην υπέρβαση της κρίσης ,ξέρω όμως ότι μπορεί να εμπνεύσει ,να ψυχαγωγήσει να δώσει ελπίδα στον άνθρωπο. Στην Ελλάδα παρά τη φτώχεια της πολιτείας και των θεσμών, έχουμε ένα μεγάλο ανθρώπινο δυναμικό καλλιτεχνών που παρά τις αντιξοότητες μηχανεύεται τρόπους για να εκφραστεί και να δημιουργήσει νέες εικόνες.

Η κρίση έφερε κάτι καλό;

Η κρίση σίγουρα έφερε κάτι καλό, έφερε το τέλος ενός τρόπου ζωής ιδιαίτερα καταναλωτικού . Ζούσαμε όλη τη βαρβαρότητα του σύγχρονου καπιταλισμού ,τη σπατάλη, τη φαυλοκρατία , το νεποτισμό ,αλλά και τη κλοπή του δημόσιου πλούτου. Έπρεπε το "νεοσύστατο" ελληνικό κράτος να ταπεινωθεί μέσα από την κρίση ,για να αναγεννηθεί σιγά σιγά σε πιο στέρεες βάσεις και ιδανικά .Έχουμε αρκετές παρακαταθήκες κλασσικού πολιτισμού να μας καθοδηγήσουν .


Τι ετοιμάζεις αυτή τη στιγμή;

Αυτή τη περίοδο ολοκληρώνω ένα έργο με τίτλο "the last supper" πρόκειται για ένα μεγάλων διαστάσεων ζωγραφικό έργο που είναι μιά αλληγορία σε σχέση με το "μυστικό δείπνο" .Το έργο αυτό θα το παρουσιάσουμε με την Blender gallery στην Αrt-Αθήνα ,μία νέα και πολλά υποσχόμενη gallery σύνχρονης τέχνης με έδρα τη Γλυφάδα .

       

Ο Κωνσταντίνος Πάτσιος γεννήθηκε στην Αθήνα στο 1977.
Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά και
Εικαστικά στο Rhode Island School of Design της Βοστώνης.
Κατόπιν σπούδασε Ζωγραφική με το Γιάννη Ψυχοπαίδη και το
Μάριο Σπηλιόπουλο και Γλυπτική με το Νίκο Τρανό στην Α.Σ.Κ.Τ.
Έχει πραγματοποιήσει τρεις ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα
Mr. Cannibal, και Divine Comedy, στη Fizz Gallery και
Sugar Mao στο Remap και μία στη Θεσσαλονίκη Koukou στην Artis Causa Gallery.
Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

artjournal-ισμός: Γιώργος Φριντζήλας, Μιχάλης Πανάδης

Βρεθήκαμε με τον Μιχάλη Πανάδη και τον Γιώργο Φριτζήλα στο καφέ floral στα Εξάρχεια. Τον Μιχάλη τον γνώριζα και είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν στην παράσταση "Σε αργή κίνηση" της Δανάης Παπουτσή όπου είχα φτιάξει μια θεατρική εγκατάσταση... Τον Γιώργο τον γνώρισα εκείνη την ημέρα. Μιλήσαμε για την παράσταση “Drama Perpetua” που σκηνοθετεί και παίζει ο Γιώργος και συμμετέχει ο Μιχάλης, τη συνεργασία τους, τα σχέδιά τους, την κρίση και το θέατρο...
Η γεύση που μου έμεινε από τον καφέ ήταν η αισιοδοξία αυτών των δύο νέων καλλιτεχνών που μπορούν στις μέρες μας να ονειρεύονται να δημιουργούν και να χαμογελάνε... Ήταν μία γλυκιά γεύση.
Της Μαργαρίτας Πέτροβα

Γιώργο, το “Drama Perpetua” έχει παρουσιαστεί ήδη σε δύο διαφορετικές εκδοχές στο παρελθόν. Αυτή είναι η τρίτη εκδοχή της πρώτης σου σκηνοθετικής απόπειρας. Τι είναι αυτό που σε κάνει να επιστρέφεις στο ίδιο κείμενο με άλλη προσέγγιση;
Το να επανέρχομαι στο ίδιο κείμενο, μελετώντας κάθε φορά μια καινούργια συνθήκη εργασίας και παρουσίασης, ουσιαστικά με φέρνει σε διάλογο με τους παράγοντες χρόνος και τόπος, παράγοντες που έτσι κι αλλιώς ορίζουν τις ζωές μας. Στην πρώτη μου επαφή με τα ημερολόγια του Λαντρύ και της Περπέτουα είχα στο μυαλό μου μια πολύ καθαρή εικόνα της παράστασης που θα προέκυπτε. Ξεκινώντας τις πρόβες, η εικόνα αυτή ανατράπηκε και συνεχίζει να ανατρέπεται πολλές φορές. Μοιάζει να είχαμε έναν πίνακα ζωγραφικής στα χέρια μας, τον οποίο αρχίσαμε να μελετάμε, να σβήνουμε, να ξαναζωγραφίζουμε, να τσαλακώνουμε, να χρωματίζουμε, αποκαλύπτοντας στην πορεία πολλές διαφορετικές πτυχές του.

Πως βίωσες την πρώτη σου σκηνοθετική δουλειά;

Η διαδικασία της σκηνοθεσίας, όπως την κατάλαβα μέσα από αυτή τη δουλειά, είναι διαδικασία επικοινωνίας με τον εαυτό, το βάθος των κειμένων, αλλά και του ανθρώπινου δυναμικού που καλείται να οργανώσει μια παράσταση. Κατάλαβα ότι έπρεπε να εγκαταλείψω την εγκεφαλική αρχική εικόνα που δημιουργήθηκε μόνο από εμένα, και να αφουγκραστούμε όλοι μαζί, οι ηθοποιοί, ο μουσικός, η χορογράφος, η φωτίστρια, η σκηνογράφος, η φωτογράφος, τον κοινό τόπο μέσα μας, στον οποίο αρχίζει να παίρνει μορφή αυτός ο νέος οργανισμός που λέγεται παράσταση. Με αυτή την έννοια, το Drama Perpetua, δεν είναι μια αυστηρά δική μου πρόταση, αλλά η σύγκλιση των προτάσεων επτά ανθρώπων, που αφουγκράστηκαν δύο κείμενα και έναν χώρο και δώσανε μορφή σε κάτι που πριν δεν υπήρχε. Η έκπληξη που δημιουργείται όταν μια εικόνα ξεκινάει από έναν άνθρωπο και ενεργοποιεί έναν δεύτερο και έναν τρίτο και σιγά σιγά μια κοινότητα ανθρώπων, συντονίζεται σε μια συχνότητα που είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα και πλούσια, από την πρώτη αμετακίνητη εικόνα ενός μοναχικού ανθρώπου.

Μιλήστε μου για την υπόθεση του έργου.

Γιώργος: Η παράσταση μιλάει για το ιερό και το βέβηλο που κρύβεται στην ψυχή του σύγχρονου ανθρώπου, εμπνευσμένη από τα απομνημονεύματα του Ερρίκου Ντεζιρέ Λαντρύ και το ημερολόγιο της Αγίας Περπέτουα. Ο Λαντρύ ήταν ένας κατά συρροή δολοφόνος που έζησε στο Παρίσι των αρχών του εικοστού αιώνα, και καταδικάστηκε σε θάνατο γιατί αποπλάνησε και σκότωσε 12 γαλλίδες. Το τεκμήριο που τον οδήγησε στη θανατική ποινή ήταν το χειρόγραφο ημερολόγιό του που βρέθηκε στη βίλα του στο Καμπέ και στο οποίο κατέγραφε με μεγάλη λεπτομέρεια την πρώτη δολοφονική του πράξη. Ο ίδιος αρνήθηκε μέχρι το τέλος την ενοχή του, ισχυριζόμενος ότι το ημερολόγιο αποτελεί μονάχα μια λογοτεχνική απόπειρα. Το ημερολόγιο της Αγίας Περπέτουα είναι η καταγραφή των τελευταίων ημερών της 23χρονης μάρτυρος που έζησε στην Καρθαγένη το 203 μ.Χ. και πέθανε θηριομαχώντας στη ρωμαϊκή αρένα. Στα κείμενά της συμπυκνώνεται όλη η μεταφυσική εμπειρία του πρώιμου χριστιανισμού. Το έργο Drama Perpetua αποτελεί μια απόπειρα προσέγγισης του χώρου μεταξύ πολιτισμού και ενστίκτου, όπως αυτό εκδηλώνεται μέσα από αντιθετικά ζεύγη δυνάμεων, όπως το καλό και το κακό, ο έρωτας και ο θάνατος, ο ηδονισμός και ο ασκητισμός και όσα άλλα μπορεί να ανιχνεύσει ο θεατής.
Μιχάλης: Η δουλειά αυτή είναι ένας διάλογος των ημερολογίων δύο ιδιαίτερων ιστορικών προσώπων: του Ερρίκου Ντεζιρέ Λαντρύ και της Αγίας Περπέτουα. Ο Λαντρύ, που γεννήθηκε και έζησε στη Γαλλία στις αρχές του εικοστού αιώνα, σαν άλλος Κυανοπώγωνας, εξαπατούσε γυναίκες πουλώντας τους έρωτα και εκμεταλλευόταν τις περιουσίες τους. Κατηγορήθηκε μάλιστα για τη δολοφονία δέκα γυναικών, τα απομεινάρια των οποίων – αφού είχε κάψει τα πτώματά τους – βρέθηκαν θαμμένα στην έπαυλή του. Η Ουιβία Περπέτουα, ήταν πρωτοχριστιανή μάρτυρας που αρνήθηκε την παλαιά θρησκεία, καταδικάστηκε σε θάνατο και θηριομάχησε στη ρωμαϊκή αρένα. Η παράσταση, χρησιμοποιώντας τα κείμενα των προσώπων αυτών και τα δομικά συστατικά του αρσενικού και του θηλυκού ως αρχέτυπα, επιχειρεί να ερευνήσει κάποια κομβικά δίπολα, που από την απαρχή της ιστορίας του ανθρώπινου είδους, διαμορφώνουν το ''φως'' και το ''σκοτάδι'' που κατοικεί σε κάθε ψυχή. Μέσα, λοιπόν, από την πίστη και την προδοσία, τη σάρκα και το πνεύμα, την αλήθεια και το ψέμα, τη σκέψη και την πράξη, τη φαντασία και την πραγματικότητα, τον έρωτα και το θάνατο, το καλό και το κακό, προσπαθεί να ανοίξει έναν αγωγό επικοινωνίας των ακραίων αυτών συνειδησιακών καταστάσεων και να επικοινωνήσει την ανατροπή των δεδομένων και των προλήψεων, που προκύπτουν από τη συνομιλία τους.

Μιχάλη πως είναι η συνεργασία σου με τον Γιώργο;

Ο Γιώργος Φριντζήλας, είναι από μόνος του ένα είδος καλλιτέχνη. Όντας τελείως απαλλαγμένος από μικροαστικά πρότυπα και υστερίες του δυτικού πολιτισμού, έχει κατακτήσει μια ελευθερία και μια γνώση, που τον κάνει να μπορεί να ερευνά τα πεδία της εργασίας του, σχεδόν με μεταφυσικό τρόπο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να καταφέρνει να αναδεικνύει την ουσία, τον καρπό κάθε δημιουργικής στιγμής, ακόμα κι όταν αυτός ο καρπός είναι σχεδόν αόρατος. Και έχει καταφέρει, αυτό να μπορεί να το μεταδώσει και στους συνεργάτες του. Έτσι, η διαδικασία της δημιουργίας της παράστασης μοιάζει με την οργάνωση, την προετοιμασία, την αφοσίωση, το αφούγκρασμα, και τη συγκέντρωση που έχουν τα άγρια ζώα όταν κυνηγούν την τροφή τους.

Μιχάλη ποιοι είναι οι υπόλοιποι συνεργάτες της παράστασης;

Στην παράσταση, εκτός από τον Γιώργο, παίζει η Γεωργία Τσαγκαράκη, την κίνηση έχει επιμεληθεί η Κική Μπάκα, τους φωτισμούς η Μαρία Αθανασοπούλου, τα σκηνικά η Ηλιάννα Σκουλάκη και τις φωτογραφίες η Ρου Ζάνου. Κι εγώ είμαι πολύ χαρούμενος που γνώρισα και συναναστράφηκα όλους αυτούς τους εξαιρετικούς καλλιτέχνες.

Ο χειμώνας είναι ιδιαίτερα γεμάτος με παραστάσεις για σένα Μιχάλη, τον Μάρτιο θα σκηνοθετήσεις στο Βυρσοδεψείο την παράσταση ''Ντήλινγκ'' , που βασίζεται στο έργο του Κολτές '' Στη μοναξιά των κάμπων με βαμβάκι'' .
Έχεις ξεκινήσει πρόβες με έναν εφηβικό θίασο που θα σκηνοθετήσεις ένα καινούργιο έργο του Φίλιππου Μανδηλαρά για το Εφηβικό Φεστιβάλ Θεάτρου της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών που θα γίνει τον Απρίλιο και έχεις ξεκινήσει πρόβες για τις ''Τραχίνιες'' με τα παιδιά του εργαστηρίου του Baumstrasse / Δρόμος με Δέντρα, σε δική σου σκηνοθεσία που θα ανέβει τον Ιούνιο στο πλαίσιο του Δεύτερου Αττικού Σχολείου Αρχαίου Δράματος υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια της Μάρθας Φριντζήλα. 

Πώς μπορείς και συνδυάζεις ταυτόχρονα, διαφορετικά πράγματα...

Το επιδιώκω. Και έχω μέχρι στιγμής την πολύ μεγάλη τύχη, να μπορεί, πιο εύκολα ή πιο δύσκολα, να συμβαίνει. Είναι μια πολύ ευμετάβλητη ανάγκη, που άλλοτε με κάνει να θέλω να παίζω, άλλοτε να θέλω να παρατηρώ απ' έξω κάτι και να το συνδιαμορφώνω, άλλοτε να το συμπληρώνω με νότες. Και επειδή με παράδειγμα το καταλαβαίνω καλύτερα, είναι σαν το σπίτι σου: το σπίτι σου έχει κάποιους χώρους, κάποια σημεία. Επιλέγεις ανάλογα με την εκάστοτε διανοητική και σωματική σου κατάσταση σε ποιο σημείο του θα σταθείς για να υπάρξεις όσο το δυνατόν πιο ελεύθερος. Έτσι όλη αυτή η εμπειρία αποκτά περισσότερο την ποιότητα της εξερεύνησης, που με συγκινεί και με έλκει πολύ βαθιά, και λιγότερο της ''θέσης''. Χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι αναιρείται ή ότι πρέπει να αναιρείται η εξειδίκευση, η σπουδή και η μελέτη, που είναι σωτήρια καύσιμα για κάθε ''μετακόμιση''.

Είσαι ένας νέος ηθοποιός Μιχάλη που ξεκίνησε την καριέρα του την εποχή της κρίσης. Πόσο δύσκολες είναι οι συνθήκες?

Με το θράσος της νεότητας, πιστεύω ότι οι συνθήκες είναι πάντα ιδανικές για το οτιδήποτε. Οι συνθήκες πάντα έχουν φωτεινά και σκοτεινά σημεία. Απλώς, όντας μέσα στο στρόβιλο μιας οποιασδήποτε συνθήκης, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να μπορέσεις να θέσεις τον εαυτό σου σε μια απόσταση από αυτήν για να ανοίξεις έναν ισότιμο διάλογο μαζί της, αποδαιμονοποιώντας την. Η συνθήκη δεν είναι ένα ρούχο που φοριέται. Είναι κάτι που όσο μπορεί να σε επηρεάσει, άλλο τόσο μπορείς να το επηρεάσεις κι εσύ. Είναι μια εν δυνάμει συνδιαμόρφωση. Η συνθήκη είναι ένα πλαίσιο. Το περιεχόμενό του είναι διαπραγματεύσιμο, κι ακόμα και το ίδιο το πλαίσιο αν δεν χωράει το περιεχόμενο, μπορεί και να σπάσει. Τις επιλογές και τα αποτελέσματα τα καταγράφει η ιστορία του σύμπαντος και η ιστορία του κάθε πλάσματός του. Οι συνθήκες είναι από τη φύση τους ένας δύστροπος οργανισμός, αφού θέτουν εκ των προτέρων περιορισμούς. Η διαχείριση των περιορισμών, στο μέτρο του δυνατού, καθιστούν τη συνθήκη εύκολη ή δύσκολη. Προσωπικά, λοιπόν, στο λίγο διάστημα που τελείωσα τη σχολή, συνάντησα πολύ όμορφους ανθρώπους, όπου εξαιτίας τους, οι συνθήκες που διαμορφώνουμε μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της συνθήκης ''κρίση'', μου επιτρέπουν να είμαι δημιουργικός, ελεύθερος, και να ζω από τη δουλειά μου.

Πως ανταποκρίνεται το θεατρικό κοινό σήμερα?

Στην Αθήνα υπάρχουν πάρα πολλές παραστάσεις. Πολύ περισσότερες από αυτές που αναλογικά και πληθυσμιακά θα μπορούσε να υποστηρίξει. Ίσως, τελικά, και πολύ περισσότερες από αυτές που ο μέσος άνθρωπος, που το θέατρο δεν είναι η δουλειά του, χρειάζεται. Και το σκέφτομαι αυτό, γιατί καμιά φορά υπάρχει ο κίνδυνος ενός περίεργου και λανθάνοντος ιδρυματισμού στους επαγγελματίες του χώρου, που τους κάνει να υπερεκτιμούν το ρόλο τους στη διαμόρφωση του κοινωνικού γίγνεσθαι. Είναι συγκινητική η ανάγκη όσων ασχολούμαστε με το θέατρο να επικοινωνήσουμε το έργο μας, είναι όμως και πρακτικά αδύνατο όλες αυτές οι παραστάσεις να πάρουν το δρόμο που τους αξίζει. Αν εξαιρέσουμε το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, που είναι καθαρά υποκειμενικό για τον καθένα, η ανταπόκριση καθορίζεται από διάφορους παράγοντες, που συνήθως είναι σοκαριστικά αστάθμητοι και απρόβλεπτοι. Δεν πιστεύω, πάντως, πως η ανταπόκριση του κοινού είναι πάντα δίκαιη για τις παραστάσεις. Τώρα σε σχέση με την ανταπόκριση επί της παράστασης, νομίζω πως ζώντας στην ίδια κοινωνία και ανήκοντας στο ίδιο είδος, ο δημιουργός και ο θεατής διαπραγματεύονται, λίγο πολύ, κοινές αναζητήσεις. Έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει τουλάχιστον, κατά τη γνώμη μου, για να είναι γόνιμος ο διάλογος. Χωρίς να εννοώ ότι μια παράσταση πρέπει να είναι εμπορικά επίκαιρη.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΡΙΝΤΖΗΛΑΣ

Γεννήθηκε το 1975. Αποφοίτησε από την δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών και υπήρξε Ιδρυτικό μέλος της ομάδας θεάτρου «Δρόμος με δέντρα» και του θιάσου «Κανιγκούντα».
Έχει συνεργαστεί για το Εθνικό Θέατρο με μεγάλους σκηνοθέτες όπως τη Λυδία Κονιόρδου, τον Στάθη Λιβαθινό, τον Δημήτρη Λιγνάδη, τον Γιώργο Σαχίνη, τη Ρούλα Πατεράκη και τη Μάρθα Φριντζήλα. Έχει συμμετάσχει σε πάνω από 20 παραστάσεις.
Σκηνοθέτησε την παράσταση ''Drama Perpetua'' η οποία έχει παρουσιαστεί το 2012 στο Baumstrasse και στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων και τώρα στο Βρυσάκι.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΝΑΔΗΣ

Γεννήθηκε το 1991 στην Θεσσαλονίκη.
Σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστημίου Αθηνών.
Είναι απόφοιτος του Θεατρικού Εργαστηρίου «Τεχνουργείο» και σπούδασε πιάνο στο Ωδείο Βορείου Ελλάδος.
Έχει συμμετάσχει σε 13 θεατρικές παραστάσεις και στην κινηματογραφική ταινία «Attractive illusion» του Π. Σεβαστίκογλου.
Τώρα συμμετέχει στην παράσταση “Το τρένο”, Σ. Βγενοπούλου, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και στην παράσταση ''Drama Perpetua'' του Γιώργου Φριτζήλα.